We Francji odżyło widmo

„We Francji odżyło widmo ancien regime u. Arystokratyczni emigranci parli ku zemście, dążyli do odbierania dóbr dawno podzielonych, obejmowali stanowiska w armii, przekreślali zasługi żołnierzy oraz oficerów napoleońskich.
Odrzucono tricolor i wrócono do lilii burbońskich. W kraju wzrastała tęsknota za cesarzem i jego legendą.
O nastrojach mas i wojska wiedział Napoleon na swej małej wyspie. 1 marca 1815 r. niespodziewanie ląduje z tysiącem żołnierzy na południowym wybrzeżu Francji wszędzie witany z entuzjazmem. Przyłącza się do niego wojsko. Ludwik XVIII ucieka z Paryża do Belgii, a 20 marca Napoleon wkracza do Paryża. Zostaje wskrzeszone cesarstwo. Trwa ono jednak tylko sto dni.
11. VII koalicja. W obliczu zaistniałej sytuacji szybko formuje się VII koalicja. Napoleon postanowił nie czekać aż wojska sprzymierzonych wkroczą do Francji. Uderzył pierwszy na koncentrację wojsk alianckich (żołnierzy Prus i Anglii) w Belgii. 16 czerwca 1815 r. pod Ligny pokonuje pruskiego feldmarszałka Gebharda Bliichera wsławionego kampanią 18131814 r. W dwa dni później doznaje jednak ciężkiej klęski pod Waterloo od sprzymierzonych wojsk Bliichera i księcia Wellingtona. Udaje się do Paryża. Tam pod naciskiem Izb ponownie abdykuje (22 czerwca). W dniu 22 lipca sprzymierzeni ponownie wkraczają do Paryża.“(9)