Ostatnim zarzutem jaki

„Ostatnim zarzutem jaki może zostać wysunięty przeciwko urynie przez wybrednych (chociaż nie zawiera on w sobie argumentu przeciwko jej terapeutycznej wartości) jest to, że jej smak musi być „odrażający", iż trzeba być bohaterem, by to pić. Podejście takie nie jest prawidłowe. Smak uryny zdrowego człowieka nie jest bardziej nieprzyjemny niż, powiedzmy, sól Epsoma. Świeża poranna uryna jest zaledwie nieco gorzka i słona. Ale jak można oczekiwać smakuje różnie różnych dni a nawet godzin w zależności od spożywanych pokarmów. Nawet uryna wydalana w niektórych ciężkich chorobach nie jest tak przykra w smaku jak mogłoby się to z pozoru wydawać.
A teraz, przytoczywszy świadectwa zarówno starożytnych jak i współczesnych odnośnie terapeutycznych właściwości uryny i zająwszy także stanowisko wobec wyżej wymienionych zarzutów, streszczę zebrane w ciągu lat praktyki i osobistych doświadczeń dowody.
Uryna przyjmowana do ciała jest fdtrowana; staje się ona czysta nawet po jednodniowym obiegu w okresie postu opartego jedynie na urynie z ewentualnym uzupełnieniem wodą. Oczyszcza ona najpierw, następnie uwalnia od obstrukcji, by wreszcie odbudować witalne narządy po tym, jak zostały one spustoszone przez chorobę. Faktycznie odbudowuje nie tylko płuca, trzustkę, wątrobę, mózg, serce, ale także osłonę mózgu i wnętrzności, jak miało to miejsce w przypadku wielu „śmiertelnych chorób", jak zniszczenie jelit czy najgorsza odmiana zapalenia okrężnicy. Krótko mówiąc daje to to, czego post oparty jedynie na wodzie i sokach owocowych nigdy nie będzie w stanie osiągnąć.“(2)